• OOK JONATHAN RECREANTEN OP TRAININGSKAMP

    Bijdrage door Bauke Koekkoek

    Eén van de sterke eigenschappen van topsporters is dat ze kunnen relativeren. Je ziet dat op zaterdagmiddag bij de 40+ oud-topsporters: geen gevloek en getier, louter ontspanning en spelplezier. Voor deze relativerende recreanten was het dan ook heel begrijpelijk dat niet zij, maar Jonathan 1, naar Valencia op trainingskamp mocht. Het bekende eigen initiatief van deze groep leidde er wel toe dat er een alternatief kwam: terwijl het 1e ging overwinteren, gingen de recreanten overleven in de winter.

    Want dat is wat er gebeurde in het laatste weekend van januari. Een streng geselecteerd gezelschap van negen recreanten, aangevuld met vier stafleden (waaronder een skileraar, een sommelier/vinoloog, een aannemer en een zwager-van) vertrok voor vier dagen trainingskamp naar het bekende Bramberg am Wildkogel in Oostenrijk. Dankzij de inspanningen van een niet nader te noemen Zeister fysiotherapiemagnaat die een extra verhuizing tussen appartementen had ingelast, was er geen moment rust voor de mannen. Kort na aankomst op vrijdagmorgen stonden de meesten al op de ski’s. Pas na twee dagen trainen konden ze hun opwachting maken in het eigenlijke appartement ?? waar 13 groene Jonathan-colletjes op hen lagen te wachten (de rode of blauwe mutsjes waren schijnbaar op).

  • Aan trainingsmateriaal geen gebrek: het tempo lag hoog en de sneeuw was perfect. Sommigen haalden het maximum uit de aangeboden lifttijd, anderen belandden al iets eerder in een etablissement – toepasselijk genaamd Tussentijd: voor een mooie tijd tussen piste en appartement. Nachtrust was de mannen dan ook zeer welkom, dit jaar nu eens niet verstoord door rond het huis sluipende Zeister huismagnaten. Waarvoor op dag twee gevreesd werd bleef uit: in plaats van veel sneeuw en bittere kou was er alleen veel bittere kou en sneeuw. Daardoor deed niet iedereen al vanaf de ochtend mee aan het buitenprogramma. Sommigen kozen ervoor boodschappen te doen met achterlating van de eigen portemonnee – een mooie geste naar de locals.

  • Ook op de piste was niet iedereen in staat de keiharde trainingen vol te houden: een niet nader te noemen kale snowboarder liet ‘per ongeluk’ zijn fonkelnieuwe mobieltje in een lift liggen. Het gehele skigebied werd vervolgens gemobiliseerd, waardoor onze helden vele skimeters misliepen – maar de telefoon wel werd gevonden. Des avonds stond een groepsactiviteit op het program: samen koken in eigen keuken. Hoewel één speler poogde dit feestje naar zich toe te trekken werd het dankzij de inspanningen van ‘mooie’ schilder J. en ‘champignon’ R. toch een gezamenlijk succes. De bereide risotto werd unaniem beoordeeld als ‘interessant’, ‘apart’ en ‘eens een keer wat anders’ – waarna de kok zijn plaats weer wist. Gelukkig was er een toilet direct naast de woonkamer – hoewel niet iedereen achter het daarvoor gehanteerde deurbeleid kon staan (of zitten).

    Zondag 27 januari was de dag van de Klassieker: Kitzski. Dit grote skigebied met Kitzbühel als centrum was te bereiken via een lange lift op slechts een paar minuten rijden van onze standplaats. Met 6-2=4 auto’s reed het team keurig op tijd naar het enorme parkeerterrein ‘op Zuid’ van Bramberg. Eenmaal bovenaan aangekomen keken de spelers uit over een soort grote Kuip vol pistes en gepassioneerde skiërs. Na enkele uren hard werken, waarbij piste Robijn tweemaal werd gescoord, deden de mannen rond 16.15 uur het Ligt uit via de allerlaatste afdaling.

  • Terug in het appartement kwam het einde van de biervoorraad in zicht, en weken sommigen noodgedwongen uit naar de per ongeluk ingekochte Radler-blikjes – zij overleefden dit ternauwernood. Er werd genoten van stemmige Duitstalige muziek, hoewel een enkeling de sfeer probeerde te bederven met Franse liedjes. Rond 19 uur werd ondanks enige Amstelveense protesten afgestemd op het ook in Oostenrijk te bekijken Studio Sport. Daarin was verder weinig te zien dus de meesten wilden na ongeveer 0.10-0.20 minuten wel aan het eten. In het roemruchte restaurant Fliegerbichl (Oostenrijks voor parapentist) wist men wel raad met luidruchtige, een dag van groente verstoken gebleven Nederlanders: 6 maal mixed grill, 4 schnitzels en 3 surf & turf was de vegetarisch oogst.

  • De laatste dag werd ontsierd door enkele mentale blessures bij vooral de ondersteunende staf. Mogelijk hadden deze te maken met enkele sneeuwvlokken die uit de lucht vielen, die de moraal van de niet-Jonathanners danig aantastte. Helaas vertrok een enkeling dus al huiswaarts en ging de harde kern gewoon de diepe sneeuw in – met grandioos trainingsresultaat voor de bovenbenen. Over pistes met weinig mensen maar veel sneeuw stortten onze helden zich naar beneden, volledig opgeladen voor de tweede seizoenshelft. Hoewel op deze laatste dag namen wel eens wat gemompeld werd over Avoriaz en Gerlos moeten we eerst nog maar eens zien wat daarvan allemaal terecht komt – voorlopig was Bramberg weer een hoogtepunt.

    Een welgemeend woord van dank voor het voorbereidende werk van Jarik, Peter R. de Kruft en de liefdevolle verzorging ter plaatse door Jessica, Tamara en vele anderen. Ook alvast een woord van dank aan de organisator van volgend jaar, die nog even de tijd heeft om niets te doen.