• Lustrum: 40+-recreanten voor 5e keer op Griekse cultuurtrip

    Na 4 jaar was de koek echt op: Aris Velanas dacht niet dat het mogelijk was om nogmaals een cultureel verantwoorde reis met de 40+-recreanten naar zijn Griekse vaderland te maken. De attracties waren bekeken, het bier was genuttigd en de gyros en feta gegeten. Wat in 2015 begonnen was als een eenmalig tripje van een paar dagen met 16 man, leek in 2018 met 22 man te eindigen. Er werd weliswaar gefilosofeerd over een vervolg, maar - zoals vaker bij mannen - daar bleef het dan ook bij.

  • Chef d’equipe Aris met 28 volgelingen

     Maar op een of andere wijze kreeg Aris het in de herfst van datzelfde 2018 toch op zijn heupen. Na overleg met Google, Grieken en mederecreanten lag er plotseling toch een reisplan voor een vijfde trip: Greece 5 zou plaats vinden rond de havenstad Thessaloniki, en wel in het laatste weekend van mei. Deze ‘hard to get’-strategie wierp zijn vruchten af: toen in oktober de aankondiging kwam, was binnen enkele dagen (en misschien zelfs uren) de hele trip volgeboekt.

  • 29 man en Jonathan maakt 30

    Dankzij wat kunst- en vliegwerk konden aan het toch al forse aantal van 27 deelnemers nog twee man worden toegevoegd. Een logistieke uitdaging, want zo’n aantal past echt niet meer in een paar busjes. Bovendien een sociale uitdaging van formaat want op de deelnemerslijst stonden ook mensen die eerder hadden verkondigd nog liever dood gevonden te willen worden, dan mee te gaan met een groepsreis naar Griekenland. Desalniettemin: op de 29e mei vertrok 29 man richting het noorden van Griekenland, waarvan drie met enige vertraging vanwege ‘werkverplichtingen’.

    Vanuit Zeist per bus naar Schiphol, met het vliegtuig naar Thessaloniki, alwaar Aris wachtte met touringcar en chauffeur. Om alles geordend te laten verlopen had de organisatie binnen ieder team een captain aangewezen. Een leuk idee, maar veel meer dan gepoch over aanvoerdersbandjes is van deze ‘leiders’ helaas niet vernomen. Het hotel, met de sympathieke naam Giannoulis, stelde daarentegen niemand teleur: het had kamers, een zwembad, en een strand op strompelafstand. Belangrijker nog: het had als huisbier Mythos – een merk dat tijdens eerdere reizen al mythische proporties had aangenomen in de harten (en magen) van de recreanten. Een waardige reserve voor het Jupiler uit onze eigen kantine.

  • een volleybal ben je zomaar kwijt op de beach

    De eerste dag werd stukgeslagen met wat potjes beachvolleybal en andere inspannende activiteiten, gevolgd door een stevige wandeling langs de levendige boulevard naar het al even sympathieke Paralia. Met 26 man namen we plaats onder de luifel, aten wat gerechten waarin gyros en feta verwerkt waren en bekeken een slaapverwekkende eerste helft van de Europa League-finale. Velen schrokken pas wakker toen een taxi pal voor het terras stopte om, onder luid gejuich, de laatste drie recreanten af te leveren.

    De volgende dag was het uit met de pret. Begeleid door een bebaarde Griek van respectabele leeftijd in een kaki Camel Trophy-uniform, trokken we met 10 jeeps richting de Olympos (ruim 2900 meter hoog). Helaas kon niet iedereen met de Suzuki Samoerai, onverwoestbaar volgens de organisatie, overweg: sommigen lieten dit 4x4-beest voortdurend afslaan, sloopten een deur of reden lek. Vanwege al deze malheur haalden we de top van de berg niet, maar kregen in plaats daarvan wel een historische rondleiding langs 3 miljoen jaar oude olijfbomen. De lunch werd genoten in de schaduw van de weelderige Olympos-begroeiing en deed sommigen verlangen naar frituur en bier – maar dat waren slechts sommigen. Onze gids nam een terugweg met meer gaten dan asfalt, dus het avontuur bleef voortduren tot bij het hotel. Met een karig dinerbuffetje en een schamel rantsoen Mythos moest deze dag helaas veel te vroeg worden afgesloten.

  • Camel-man applaudisseert voor recreanten die onverwoestbare jeeps toch gesloopt hebben

    Vrijdag was wedstrijddag en dus werd er gerust – en goed ook. Nog wel onderbroken door een vissige lunch in het sympathieke nabijgelegen dorp Olympiaki Akti en een paar potjes volleybal, sleepte de dag zich naar het tijdstip van 18 uur. Toen mochten dan eindelijk de paarsblauwe Ambelos-tenues aan en trokken we per spelersbus naar het sympathieke Katherini, waar we op kleurige kunstgras (formaat Groene Welpen-veldjes) onze wedstrijden zouden spelen.

    De ontvangende club had twee teams in stelling gebracht: de witten en de blauwen, tegenover onze drie teams Zeus, Poseidon en Apollo. Al snel bleek het witte team de A-selectie te zijn: compacte Grieken met veel balgevoel en goed positiespel. Zeus (0-0) en Apollo (4-4) wisten gelijke spellen voor de poorten van de hel weg te slepen, Poseidon (4-1) ging kopje onder. Tegen de blauwen werden gelijke spelen en winst geboekt. Blessurevrij trokken we deze succesvolle middag door richting binnenstad om daar een restaurant van livemuziek te voorzien. De avond was lang, de sirtaki zwierig en de nacht kort. Hoewel een enkeling in kennelijke staat op zoek ging naar een hond of afvalcontainer, verliep ook deze avond (helaas) zonder noemenswaardige incidenten.

  • klaar voor de strijd met de Grieken uit het sympathieke Katherini

     Zaterdag opnieuw wedstrijddag, en dus overdag verplichte ?? en vanwege stralend weer extra ingelaste ?? rust. Er ontwikkelden zich typische trainingskamptaferelen: viertallen aan tafels, bloedserieus klaverjassend. Des avonds werkten we hetzelfde programma af, helaas werden nu Zeus (4-0) en Apollo (5-0) stevig geraakt door de witte Grieken, maar wist Poseidon hen op 0-0 te houden. Tegen het blauwe team ging het allemaal wat beter, zodat we uiteindelijk met opgeheven Jonathan-hoofden het veld konden verlaten. Na de inspanningen keken we onder genot van een barbecue een al even opwindende finale, die van de Champions League. Altijd leuk, twee Engelse ploegen tegen elkaar. Hoewel ook deze dag echte incidenten uitbleven, moesten we toch met wat gekneusden en geblesseerden hotelwaarts.

     Op de laatste dag, zondag, verloochenden we onze afkomst niet: cultuur, religie en natuurschoon kwamen samen tijdens een trip naar de kloosters van Meteora. Bovenop enorme granietrotsen bevinden zich kloosters uit de 14e en 15e eeuw, waarvan er nog enkele in bedrijf en te bezoeken zijn. Helaas kon onze historische gids Job slechts met grote moeite boven de om koffie en lunch schreeuwende recreanten uitkomen, maar slaagde hij er toch in enige culturele bagage aan de Zeister barbaren op te dringen. Tijdens de lunch in het sympathieke Larisa bleek er opnieuw wijn gedronken te worden door deze en gene - waarschijnlijk een inschattingsfoutje van de zes eerstejaars deelnemers die het nog niet helemaal begrepen hadden.

     

  • deze vijf hadden het gelukkig wel naar hun zin op de laatste avond

    Na een uurtje strand restte ons nog slechts de bonte avond. Uit de verkleedkist van het sympathieke Giannoulis-hotel bleken zomaar een heraut, een mankepoot en dominee Gremdaat te zijn opgestaan. Speeches over mannenvriendschap, Greece-6 en opgehaalde visnetten werden afgewisseld met dankwoorden aan Jarik, Roderik, kassier Michel en natuurlijk Aris – de architecten (en aannemers) van het recreantenbouwwerk waar we allemaal zo ontzettend blij mee zijn.

    Greece-5: het waren zes geweldige dagen, fantastisch dat we dit met elkaar konden en kunnen doen. Dank aan alle deelnemers, in het bijzonder de 29 die deel namen!

    Verslag: Bauke Koekkoek