• Jonathan 2, dat is een goed stel hoor!

    Al voor het seizoen gestart was, was er al sprake van promotie, door het opheffen van het tweede werd Jonathan 3 ineens Jonathan 2, helaas golden de meeste privileges van een selectieteam niet voor ons maar het feit dat we het tweede zijn geworden boezemde natuurlijk enige angst in bij onze tegenstanders. Het feit dat we het tweede werden zorgde ook voor de nodige aantrekkingskracht, vele spelers melden zich aan om bij ons te komen voetballen, na een strenge selectie was de selectie compleet en was het tweede flink versterkt. De selectie herbergt een schat aan ervaring, wat wel hard nodig is tegen de jonge ploegen die wij allemaal in de competitie troffen.

    Het seizoen kende ups en downs maar één ding is zeker, Jonathan 2 staat garant voor spektakel, vrijwel iedere wedstrijd eindigde in een doelpuntenfestijn, uitslagen als 9-7, 8-6, 5-5 waren eerder regel dan uitzondering. In de loop van het seizoen trokken een aantal ploegen zich, vooral door corona perikelen, terug uit de competitie, dit pakte voor ons soms goed uit maar soms ook slecht. Vanwege Corona was het hele speelschema ook door elkaar gegooid wat er voor zorgde dat we de laatste 2 wedstrijden moesten spelen tegen concurrent Odysseus 4. Voor aanvang van deze titanenstrijd stonden beide ploegen er hetzelfde voor, een achterstand van 6 punten op koploper Hercules 5 dat al uitgespeeld was. Uit verschillende bronnen was duidelijk geworden dat Hercules 5 zich al kampioen waande wat er voor zorgde dat de motivatie bij ons (en ook bij Odysseus zo bleek later) alleen maar groter was. Voorafgaande aan de beslissende wedstrijd werd ook duidelijk dat de gunfactor voor de arrogante koploper niet erg groot was bij zowel Odysseus als bij ons.

    Donderdag 9 juni was het dan eindelijk zo ver, de belangrijkste wedstrijd van de 2 want de winnaar van deze wedstrijd stond in pole position voor het kampioenschap. De eerste minuten waren wat `zenuwachtig van Jonathan-zijde en Odysseus kreeg de eerste kans. Na de eerste minuten nam Jonathan het langzaam over en Edwin van Druten zorgde met een karakteristieke ‘Edwin-actie’ voor de 1-0, door afjagen van de tegenstander kwam hij zelf 1 op 1 voor de keeper en faalde niet. Dit was een signaal voor fantastische fase van Jonathan, topscorer Niels van Tongeren glipte tussen twee tegenstanders door en zorgde voor de 2-0. Kort daarna een mooie strakke voorzet van Allard die Niels prachtig in 1 keer ‘op de pantoffel’ nam, 3-0, wat een weelde! Maar de koek was niet op, bij een corner werkte een Odysseus verdediger de bal recht omhoog, als een baksteen viel de bal naar de beneden en het was uitblinker Stephan de Bree die alert de bal koelbloedig binnen schoot. Nadat de kruitdampen waren opgetrokken probeerde Odysseus weer in het spel te komen, Dit resulteerde in een paar grote kansen maar het was al duidelijk dat de scherpte in de afronding duidelijk ontbrak bij Odysseus deze avond. Een eervolle vermelding voor de prachtige redding van Michael van Schalm waardoor we gingen rusten met een 4-0 voorsprong. Na de rust werden we geholpen door de doelman van Odysseus die bij een corner de bal als een hete kroket uit zijn handen liet vallen en op een lullige manier rolde de bal in het eigen doel. De 6-0 kwam op naam van Harreld van Essen die een mooie steekbal van Niels van Tongeren goed op waarde wist te schatten. De wedstrijd was allang gespeeld maar er werd nog twee maal gescoord, 2 keer uit een strafschop, aan Jonathan-zijde was het captain Henk van Delft die de bal binnenschoot. Eindstand derhalve 7-1, zeer verdiend maar wel enigszins geflatteerd want ook in de tweede helft kreeg ook Odysseus de nodige mogelijkheden. De blijdschap was er zeker maar zaterdag moest het worden afgemaakt dus werd het nog niet uitbundig gevierd.

    Zaterdag 11 juni was het dan echt zover, de kampioenswedstrijd. Eigenlijk is ieder woord teveel want de intenties waren gelijk al duidelijk, binnen een kwartier stond het al 4-0, eindstand 7-2 voor Jonathan en het kampioenschap was binnen! Een kwartier voor tijd kreeg onze doelman Olaf Halmans een publiekswissel, na jaren trouwe dienst onder de lat nam hij afscheid, dit was het hoogtepunt van de wedstrijd.

    Er werd na het laatste fluitsignaal kort feest gevierd bij Odysseus, de sportieve tegenstander bedankt, ook met de nodige kannetjes. Daarna snel in tenue naar Jonathan waar het eerste gelukkig net de nacompetitiewedstrijd gewonnen had. De traditionele duik in de slotgracht kon niet ontbreken natuurlijk en uiteindelijk werden we toegesproken door Marco Koetsier die een werkelijk prachtige kampioenschaal aan ons uitreikte, heel veel dank voor dit mooie gebaar. Het was een lange gezellige avond die tot in de kleine uurtjes doorging.

    Het was een fantastisch seizoen…