Woensdag 11 februari 2026 gingen Frans Sturm (Bestuurslid | Penningmeester) en Marco Koetsier (Bestuurslid | Voorzitter Sponsoring) in gesprek met twee echte Jonathanners: broer en zus Anouar (24) en Samya (20) Masnaoui. Opgegroeid langs de velden in Zeist. Gevormd bij Jonathan. En inmiddels ieder op hun eigen niveau actief in het (top)voetbal.

Een open gesprek over ambitie, blessures, familiebanden en dromen die verder reiken dan de gemeentegrens.

“We zijn opgegroeid met een bal aan onze voet”

Het gezin Masnaoui ademt voetbal. Beide ouders speelden zelf en nog steeds trappen zij een balletje en staan al jarenlang langs de lijn als trotse ouders bij hun zoon en dochter.
“Wij begonnen rond ons vierde,” vertelt Samya. “Mini’s vanaf een jaar of zeven. Daarvoor deden we ook andere sporten — kickboksen, zwemmen, tennis — maar uiteindelijk won voetbal.”

Anouar knikt: “We waren altijd buiten. Straatvoetbal, toernooitjes, elkaar uitdagen. Dat zit er gewoon in.”

Jonathan als basis

Samya doorliep bij Jonathan de volledige jeugdopleiding van F1 tot Onder-15. Zes seizoenen lang speelde ze vooral in jongensteams. “Dat heeft me gevormd. Het tempo, de intensiteit, het fysieke spel. Daar heb ik enorm veel aan gehad.”

Ze herinnert zich teamgenoten als Teun, Tijn, Wen, Casper en Marley. “Dat blijft speciaal.” Helemaal omdat sommige van haar oud teamgenoten samen met haar broer Anouar in het 1^e elftal van Jonathan spelen.

Samya heeft op haar jonge leeftijd al bij mooie clubs in binnen- en buitenland mogen spelen:
Jonathan → Fortuna Wormerveer → Ajax → Parma (Italië) → nu door Parma verhuurd aan Westerlo (België). Zij staat tot 2027 onder contract bij Parma.

Anouar bewandelde een ander pad:
Saestum → op jonge leeftijd naar Jonathan → Elinkwijk → terug naar Jonathan t/m J019-1 → Saestum (4 jaar) → dit seizoen weer Jonathan

Naast het voetbal volgt hij een masteropleiding. “Balans is belangrijk.”

“Dat was mentaal het zwaarst. Dagelijks in de gym. Pijn. Twijfels. Je voelt je soms machteloos omdat je alle andere speelsters heerlijk ziet trainen maar jij kan niet meedoen…”

Anouar beschrijft periodes waarin hij speelde “met de handrem erop”. Minuten moesten worden opgebouwd. Vertrouwen moest terugkomen.

Opvallend: de medische begeleiding in Italië en België ervaart Samya als professioneler dan in Nederland. “Faciliteiten, begeleiding, salarissen — dat niveau ligt daar hoger.”

WK’s, corona en offers

Samya speelde inmiddels met het nationale elftal van Marokko op twee WK’s (India en Colombia). “Met voorbereiding ben je bijna twee maanden continu samen. Dat vormt je als speler én als mens.”

De coronaperiode was voor Anouar daarentegen lastig. “Trainingsgroepjes van vier. Op pionnen rennen en van afstand schieten. Dat deed iets met je motivatie.”

Toch groeide in die jaren voor Samya het besef: dit kan mijn toekomst worden. KNVB-selecties tot Onder-17, interesse van clubs als ADO, PSV en Ajax — het bevestigde haar potentieel.

Maar dat vraagt offers. “Minder feestjes. Minder tijd met vrienden. Daar kies je bewust voor.”

Vrouwenvoetbal in ontwikkeling

Over de groei van het vrouwenvoetbal zijn broer en zus positief, maar realistisch.

“In Nederland gaat het vooruit,” zegt Samya, “maar in het buitenland sneller. De waardering groeit gelukkig wel. Ook op social media zie je minder negativiteit.”

Ze ziet nog kansen: “Laat meiden langer bij jongens spelen. En haar grote broer Anouar vult aan, geef jeugdteams vaker de kans om internationale toernooien te spelen. Dat versnelt de ontwikkeling van talenten.”

Ambities die verder reiken

Samya koos na een stage in Italië bewust voor internationale stappen en speelt inmiddels voor Marokko. Haar droom?

“Een vaste plek in het nationale elftal. En uiteindelijk spelen bij een club als Olympique Lyon of Arsenal.”

Over vijf jaar wil ze vooral stabiliteit. “Sportief én persoonlijk. Gelukkig zijn in wat ik doe.”