• Edgar van Dort (65) overleden

    Er is een klein aantal voetballers dat het resultaat ondergeschikt vindt aan de manier van voetballen. Edgar van Dort hoorde bij die minderheid. Hij trapte nooit een bal over de hekken bij een 1-0 voorsprong vlak voor tijd, er moest altijd een voetballende oplossing worden gevonden. Tuurlijk, hij genoot meer van een overwinning dan van een nederlaag. Maar hij kon te midden van teleurgestelde medespelers na een verliespartij nonchalant van mening zijn dat het wel een lekkere wedstrijd was. Een liefhebber van de voetbalsport pur sang. Ik kan me niet heugen dat hij ooit een gele kaart kreeg. Hij kon incasseren, maar uitdelen deed hij zelden of nooit. Dat paste niet bij Edgar; niet als mens, niet als voetballer.

    Hij meldde zich als klein mannetje als lid aan bij Jonathan en speelde in de hoogste teams van alle jeugdafdelingen. Eenmaal bij de senioren kwam hij snel in het eerste elftal terecht. Zijn rol centraal op het middenveld paste bij hem: het spel verdelen, met passjes strooien, kappen en draaien, temporiseren, versnellen. Een technisch zeer begaafde speler met een verrassend hard schot. Keepers hadden het nakijken wanneer een vrije trap net buiten de 16 met een tikkie breed op Edgar werd gelegd. Maar scoren liet hij toch het liefst aan anderen over. Hij kon meer genieten van een splijtende pass waaruit een doelpunt volgde, dan van een eigen voltreffer.

    Hij speelde graag in het eerste elftal, maar niet ten koste van alles. Zo was hij een van de rebellerende spelers in de 'kantineaffaire' uit 1978. Het trainingsveld was onbespeelbaar en trainer Olthof besloot in de (toen nog veel kleinere) kantine te gaan trainen. Sprintjes van muur tot muur, rondjes langs de wanden. Edgar weigerde aan die poppenkast mee te doen en samen met nog een aantal spelers werd hij maandenlang door de trainer buiten het elftal gehouden. Hij was nog geen 25 jaar oud toen hij er de voorkeur aan gaf om in het tweede elftal te gaan voetballen. "Die jonge gasten die uit de A-junioren overkomen een beetje begeleiden. Vind ik leuk", zo motiveerde hij die verrassende stap. Een keuze voor het voetbal en minder voor prestatiedrang op het hoogste Jonathanniveau.

    Edgar bracht zijn kennis graag over. Hij behaalde zijn trainerscursus, werd jeugdtrainer en later ook leider van het tweede seniorenelftal. Hij deed niet alleen wat hij het leukste vond, maar ook waarin hij goed was. In zijn geval ging dat vaak samen. Ook maatschappelijk maakte hij een verrassende switch waarbij hij zijn hart volgde. Op late leeftijd verruilde hij zijn veilige betrekking bij de CenE-bank voor een baan als spinninginstructeur bij een sportschool. Het functioneren van het menselijke lichaam boeide hem zodanig dat hij ruim na zijn 50-ste nog een opleiding fysiotherapie startte. Getuige de posters van Bruce Lee op de muren van zijn jongenskamer op de Mevr. Kuipers-Rietberglaan was Edgar al op jonge leeftijd geïnteresseerd in de controle van het menselijk lichaam en in de balans tussen lichaam en geest. Zonder zweverig te worden. Dat deed hij louter bij het luisteren naar zijn psychedelische popmuziek.

    Hoewel hij het vermoedelijk zelf anders ervaarde, maakte Edgar zich vaak ondergeschikt. Niet alleen als voetballer. Toen we in onze jonge, wilde jaren jaarlijks met een groep teamgenoten op vakantie gingen naar de Costa Brava, verkoos Edgar direct de slaapbank in het appartement voor zijn nachtrust. Zo konden de anderen de beschikbare slaapkamers verdelen. Discussie gesloten. Wanneer wij eind van de middag op het strand gingen afpilsen, liep Edgar alvast terug naar het appartement. Om voor de hele groep te koken. Geen probleem.

    Hij reisde ook het liefst op zijn geliefde motorfiets. De reizen naar en van de vakantiebestemming in Spanje duurden dan vaak langer dan gepland, vooral bij ‘zo nu en dan een bui’. Bij de eerste druppels moest de colonne stoppen bij een parkeerplaats: regenpak aan. Wanneer het ophield met regenen konden we opnieuw een parkeerplaats uitzoeken: regenpak weer uit. Etc. Geen probleem. Zijn passie voor de motorfiets was ons genoegzaam bekend. Toen al. En die passie is altijd gebleven.

  • Edgar was een bijzondere man. Authentiek, met een onafhankelijke geest en een groot hart. 'De kracht van vriendelijkheid', lezen we op zijn rouwkaart. Treffender kan Edgar niet omschreven worden. Toen ik Edgar een paar jaar geleden bij Jonathan sprak, motorhelm in de hand, beschreef hij zijn ziekte op zijn typerende en eigenzinnige wijze. "Het is net als een voetbalblessure. Je bent een tijdje uit de running en op zoek naar herstel." Op een geruststellende toon waaruit we moesten opmaken dat we ons vooral geen zorgen om hem hoefden te maken. Het bleek een langdurige 'blessure' die nooit volledig herstelde en hardnekkiger terugkwam. Edgar overleed op 8 september.

    Frank Slijper